Nu sta ik voor een interactief probleem, want hoe communiceer ik met een gebruiker, die alleen een koptelefoon opheeft, hoe en waar hij is in het doolhof en of hij bijna bij het einde is. En een nog belangrijkere vraag, waar is het einde? Ik zit er over te denken om het startpunt en het eindpunt vast te zetten op vaste fysieke plaatsen maar dat maakt valsspelen weer erg gemakkelijk… Ik moet er nog even over denken.

Er doet zich nog een technisch probleem voor, maar van een hele andere aard. Ik maak gebruik van een Wiimote, de gamecontroller van een Nintendo Wii spelcomputer. Deze hang ik hoog in de lucht neer en de wiimote ziet waar de persoon met de koptelefoon loopt op de grond. De koptelefoon is uitgerust met infrarood licht wat de wiimote ‘ziet’. Welnu, de wiimote kijkt met een hoek van ca 40graden. Dit houdt in dat hij op een hoogte van 6 meter een maximaal speelvak van ongeveer 4 meter breed creert. Dat is best een klein vak voor een heel doolhof.

Ik ben op zoek gegaan naar een manier om dit op te lossen. De meest voor de hand liggende oplossing is de wiimote voorzien van een lens die de kijkhoek groter maakt. Ik ben flink gaan zoeken op internet en het blijkt dat dit weleens eerder is gedaan door een duitse student. Ik heb hem gemaild en gevraagd naar hoe hij dit gedaan heeft. Ik kreeg een flinke mail terug met veel informatie. Het is volgens hem goed mogelijk maar de crux zit hem in de lichtopbrengst van de infrarood lampjes op de koptelefoon. Het moeten een bepaald soort LEDs zijn. IR-LED’s van 920Nm bij 100mA. Dit is de juiste golflengte licht voor de Wiimote en de helderheid. Het probleem van het te kleine speelvlak probeer ik op te lossen door gebruik van een overhead projector. Ik gebruik deze eigenlijk verkeerd om. De plaats waar normaal het scherm staat is de vloer waarover mensen lopen. De vloer wordt kleiner geprojecteerd op het werkblad van de projector. Ik laat de wiimote kijken naar het werkblad in plaats van naar de vloer. De vloer krijgt de grote van ongeveer een A4tje. Dit valt veel beter te bekijken met de wiimote dan de gehele vloer. Ook is de hoogte van de ruimte waar de installatie staat minder van belang.

Ik ga een doolhof bouwen, een doolhof dat alleen bestaat uit geluid. Een bezoeker krijgt een koptelefoon op en loopt door een lege hal en krijgt alleen auditief feedback op zijn/haar bewegingen door de ruimte. Muren bestaan dus alleen auditief. Als de bezoeker over het juiste pad loopt heeft hij/zij een fijn muziekje anders een behoorlijk vervelende kakofonie.

Ik ben bezig met het maken van het bijbehorende programma in Flash. Ik heb al actionscript 2 versie maar wil de applicatie graag verder ontwikkelen in actionscript 3. Dit omdat ik gebruik maak van een Wii gamecontroller (WiiMote) die prachtig samen kan werken met deze taal. Hier de eerste testversie.

Deze periode is ons gevraagd om een interactieve installatie te maken voor in de publieke ruimte. Dat is best een pittige opgave. De publieke ruimte biedt enorm veel mogelijkheden waar je uit kunt kiezen, en kiezen is best lastig. Vooral als er enorm veel leuks te kiezen valt.

Maar na een paar fijne ideeen kwam ik bij het idee om een voordeur in de publieke ruimte te plaatsen met het opschrift ‘Welkom in mijn publieke ruimte´. Dit om mensen simpelweg welkom te heten in de publieke ruimte met het idee dat het mijn publieke ruimte is, net zo goed als die van hen.

Welnu, dat is een fijn plan. Maar wie heet ik nu eigenlijk welkom? Dat is namelijk best een interessante vraag! Met mijn installatie trek ik bepaalde mensen aan, wie zijn dat? IK ben daar benieuwd naar. De mensen die door de deur komen leg ik daarom vast, op foto.

De mensen op de foto’s hebben allemaal wat gemeen, ze bevinden zich namelijk allemaal in de deur. En daar zijn ze op een bepaalde manier gekomen. Wellicht door nieuwsgierigheid, wellicht doordat ze de deur erg mooi vinden. In ieder geval hebben de mensen op de foto een reden gehad om de deur te openen en door te gaan. De foto’s vormen samen een serie. Een serie waarop verschillende mensen staan die allemaal bezig zijn met het betreden van publieke ruimte.

De deur staat ook symbool voor de grens tussen publieke en private ruimte. Waar stopt iemands private ruimte en waar start de publieke ruimte?

Omdat ik erg benieuwd ben wat de deur precies zou gaan doen ben ik begonnen met tekenen. Hoe zou zo’n deur er dan uitzien, en wat is belangrijk?
-De deur moet opvallen.
-De foto’s moeten goed zijn.
-De installatie moet tot een bepaalde hoogte hufterproof zijn.

Met deze punten ben ik gaan denken en schetsen.

Inmiddels ben ik alweer van het schetsen af en begonnen met de bouw van de deur. Het is allemaal wat forser uitgevallen dan in eerste instantie de bedoeling was maar dat mag absoluut de pret niet drukken.

Foto’s volgen.

Ik wil graag de websites aan bieden in volgorde van relevantie. Ik heb hier verschillende visuals van gemaakt.Bij deze eerste serie visuals heb ik gekeken wat elke wijziging deed met het beeld. De interface zal als volgt werken, nu is de meest linker pagina het grootst, beweeg de muis naar een andere pagina en deze vergroot. Zoals het Dock in Mac OSX.

De volgende visual werkt anders. Ik ben gaan zoeken hoe ik meerdere beelden tegelijkertijd aan kon bieden zodat men met minder muisbewegingen en klikken door de resultaten kan kijken.

Deze periode wederom een nieuwe opdracht. Omgaan met visuele data uit databases en deze beschikbaar maken. Welke data en op welke manier hiermee omgaan is aan ons. Na bezig te zijn geweest met het idee een ‘interactie ontwerpen’ tijdlijn te creeren, kwam ik erachter dat de verbanden van de items binnen zo’n tijdlijn eigenlijk het interessantst zijn.

Verbanden dus, vanuit eigen interesse wilde ik graag kijken hoe bijvoorbeeld schrijvers op elkaar reageren met hun boeken. Deze schrijvers reageren op een onderwerp en wat daar al over is geschreven, dat onderwerp kan behoorlijk interessant zijn. Na overleg met docenten lijkt het interessanter om te kijken of webpagina’s ook zulke verbanden hebben. In webpagina’s kun je namelijk goed geautomatiseerd zoeken.

Na wat aanwijzingen en zoeken kwam ik uit bij issuecrawler van Govcom.org Het concept wat ik tot op dat moment had ontwikkeld was het volgende. Als er op een pagina gelinkt wordt naar de bronnen die gebruikt zijn om bijvoorbeeld een stuk programmatuur te maken of waar inspiratie op is gedaan om een bepaald werk te maken. Dan kun je er ( niet in alle gevallen ) vanuit gaan dat die pagina relevant is aan het werk dat gepresenteerd wordt op de website die jezelf bekeek. Op die tweede website zou je ook weer alle links af kunnen lopen om te zien waar die naar toe linken. Dan kom je dus op een heleboel “3e website’s” terecht over allerlei verschillende websites. Maar er wordt in die stappen natuurlijk ook een aantal keren naar dezelfde sites gelinkt. Die blijken dan dus relevanter te zijn.

Als je nu ook nog eens niet 1 maar 2 of meer websites als startpunt geeft kun je ook zoeken waar de twee zoek bomen die ontstaan elkaar raken. Dit zou dan de overlap in onderwerp zijn van je twee startsites(zie afbeelding).

Issuecrawler van Govcom.org doet dit, van elke website die je opgeeft alle links afgaan enzovoorts. Hoe gelinkt wordt, wordt opgeslagen in een XML bestand. En vanaf daar wil ik mijn concept weer oppakken. Ik wil graag de meest relevante website’s visueel aanbieden.

Einde derde periode was mijn ArtMachine presentabel. Doordat mensen toevallig onder mijn camera doorlopen creeren ze kunst. Dit gebeurt door een computer te laten kijken waar de mensen lopen in het camera beeld en welk pad ze afleggen binnen dit beeld. Dit pad wordt vervolgens vertaald in een schilderij, gemaakt door de ArtMachine.

Dit project is beoordeeld met een 9

Hier een aantal foto’s en een video van mijn presentatieopstelling. Hierin is goed te zien hoe de camera omlaag kijkt. Voor de presentatie is er een gedeelte van de ruimte waar de camera naar kijkt afgezet. Zodat andere mensen de ruimte leeg zouden laten.

Op deze foto is goed te zien hoe de machine er uit ziet.

In deze video is goed te zien hoe de machine een schilderij creert.

Deze twee foto’s zijn van schilderijen gemaakt door de machine.

Concept:
Een camera hangt hoog boven een ruimte en kijkt recht omlaag. Hetgeen de camera ziet is een kader een kader met een breedte en een hoogte. Onder de camera lopen mensen door, doordat de camera vrij hoog hangt hebben ze niet persee door dat ze bekeken worden. De camera is gekoppeld aan een computer en deze bekijkt in het beeld 1 persoon en legt in x en y waardes de route vast die een persoon door het kader van de camera aflegt. Deze x en y waardes worden vervolgens doorgestuurd naar een machine die lijnen gaat maken op een doek aan de hand van deze waardes(coordinaten). Hierdoor ontstaat, in de loop der tijd, een serie aan lijnen gemaakt door de mensen die in het kader van de camera lopen. Toevalskunst.

De machine:
Na enig zoeken hoe ik mijn machine zou kunnen maken kwam ik uit op een tekentafel omdat deze geschikt bleek om omgebouwd te kunnen worden. Ik heb het als volgt aangepakt, het blad van de tekentafel heb ik behouden en op de poten van een andere tafel gezet voor optimale stabiliteit. Op het blad bevinden zich de armen van de tekentafel, deze heb ik gemotoriseerd en deze worden via de computer aanspreekbaar. Over de tafel bevindt zich een plateau waarop de verf kan staan, vanaf dit plateau wordt de verf door een slang naar het punt van de tekenarmen gebracht worden waarmee getekend wordt. Het openen en afsluiten van de slang gebeurt ook via een motortje.

Hoe dit er allemaal uitziet is goed te zien in het volgende filmpje. Hier is de tafel nog niet geheel operationeel omdat de verf en de het aflsuitmechaniek nog ontbreekt. Desalniettemin is het wel heel erg tof dat het werkt. De bewegingen heb ik speciaal voor deze demo geprogrammerd en komen nu vanaf Arduino (apart kaartje waar een scriptje ingeladen kan worden) en niet vanaf een computer. Het filmpje is bovenal dan ook bedoeld om de werking van het mechanisch gedeelte te tonen.

Hetgeen ik in Processing heb willen maken was Pong, slechts om de taal een beetje te leren kennen. Maar al snel heb ik het script zodanig aangepast dat er elke keer een vierkantje werd gezet op het scherm en zo maakt processing een afbeelding die elke keer anders is.

Tinguely’s Meta Matic